است و مىخواهد از كمّ و كيف مزايا و بهره‌هايى كه ميان مردم توزيع كرده‌ام جلوگيرى نمايد ، اگر او بدينسان باشد من از او نيستم و او نيز از آنِ من نخواهد بود . حسدى كه مذموم و ناستوده است عبارت از همان چاه و پرتگاهى است كه مؤمن و كافر ممكن است در آن سقوط كنند . فرد حسود حالت روانى خود را در نگرانى از نعمت ديگران و علاقه به زوال اين نعمت از ديگران ظاهر مىسازد . آنگاه كه مىبيند ديگران از نظر دين و يا دنيا از مزيتى برخوردارند و يا به او خبر مىدهند كه فلان كس سرشار از رفاه و نعم الهى است ، اين خبر و آگاهى چنان براى او ناخوشايند و دردناك است كه نمىخواهد آن را بشنود و در آرزوى زوال اين نعمت و تباه شدن خوشبختى وى خود را رنج مىدهد . حسد در كلام راوندى راوندى در « شرح شهاب » آورده است : « حسد داراى تأثيرى كارساز و نيرومندى در طرز نگرش روانى انسان است . چون حسود از ديدگاه روانى خاصّ به خودش خواهان زوال نعمت از محسود و در آرزوى آن مىباشد ، به همين جهت اين حالت روانى او ، وى را بر آن مىدارد كه كشتن او و يا از ميان بردن مال و ثروتش و يا تباه كردن زندگانيش را آهنگ نمايد . گويا او مىكوشد كه سرنوشت ديگران را مغلوب خواسته‌هاى اعوجاج آميز خود سازد ، چون خداوند متعال خير و نعمت را براى فردى كه محسود است مقدّر فرموده است ، ولى حسود در جهت از ميان بردن آنها كوشش خود را به كار مىاندازد . فردى كه مبتلاى به بيمارى حسد است همواره با زبان خود مكنونات قلبى خويش را اظهار مىكند تا سرانجام به انحراف از راه راست كشانده مىشود . نتيجه و آثار عملى آن ايذاى ديگران و دست‌يازى و يورش بر كسانى است كه